Bez aparatu... (znowu)

Nadchodzą święta, a mój aparat pojechał znowu do ciotki (chyba go polubiła). Więc jestem znowu bez aparatu, ale znowu bloga nie zostawię. Praktycznie sama nie chce już go zostawiać. Kiedyś sobie tak myślałam by go zostawić, ale spójrzmy na to ile tu jest moich żali. Nie powiem, przywiązałam się. Jeśli bym chciała zrezygnować z bloga to z tego bloga, a nie z blogowania. Blogowanie stało się moją pasją lub rzeczą, którą kocham robić. Nie wiem co robić ze zdjęciami, nie wiem co dalej robić, ale jedno jest pewne, że nie zostawię blogowania chociaż miałabym być najgorszą blogerką. Niezbyt mnie to obchodzi.
Aktualnie są wystawiane oceny. Mogło być lepiej, ale nie jest tak źle, jak mogłoby się wydawać. Tylko najgorsze jest to, że nienawidzę tego budynku, ale nie chce stąd wychodzić, bo nie wiem co mnie spotka. Czy będzie tak samo, jak w tej szkole? No cóż.. Idę tam gdzie większość. Już nie boje się szkoły której będę miała w przyszłości. Ba! Bardziej nie boje się tego co będzie w przyszłości. Właściwie to nie dużo wymagam. Chce mieć kochającą osobę, która mi będzie wierna, bezpieczny dom i mieć pensje, za którą będę normalnie mogła żyć. Bez bogactwa. Właściwie to tego nie potrzebuje. Serio, nie potrzebuję studiów chociaż chciałabym pójść na hipologie, ale co wtedy po studiach ? Konie ? Stajnia? Hodowla ? Sama nie wiem.. Nie wiem, czy w ogóle cokolwiek wypali. Na razie chciałabym zdać maturę i mieć co do garnka włożyć. Na prawdę tylko tyle potrzebuje.
Aktualnie chciałabym wrócić w siodło. Dawno nie jeździłam z braku chęci czy tam czasu. Chciałabym wrócić do tej wolności i tego niebezpieczeństwa, które uświadamiają Cię, że jak się przechylisz to spadniesz. Za to kocham jeździć. Dla tej wolności.