Jak ja za wami tęsknie

Sprawy prywatne nasilają się, a ja jestem od was odcięta. Trzeba będzie coś porządnego postawić dla Rei'a. Strasznie tęsknie za beztroskim kaleczeniu języka polskiego na klawiaturze. Strasznie.

Tak, jeszcze na prawdę nie wróciłam i nigdzie się nie odzywam. Cóż, mam kontakt z blogiem tylko przez tel, ale może spróbuje ogarnąć blogi przez lumie. Szkoda, że blogger nie wypuścił aplikacji na windowsa. Całowałabym po stopach tego co pomyśli o nas, użytkowników windowsa, o aplikacji bloggera na lumie. Jeśli usłyszę, że będą nad nią pracować to zmienię religie i będę ich czcić i modlić się co godzinę, lub ile by sobie tam życzyli. Na razie.. nic mi o tym nie wiadomo.

Mam w kwietniu/maju testy gimnazjalne, a zegar coraz głośniej robi "tik tak" do nadchodzącej egzekucji na sali gimnastycznej. Jeśli przestane się odzywać, jak zresztą teraz, to znaczy, że umarłam lub znowu brak internetu. Oj, moja kochana szkoło.. Czemuż to chcesz mnie się pozbyć w tak bardzo brutalny sposób jaki jest test z całych 3 lat mojej edukacji w twoich starych murach ? Bardziej 10, jestem tam od zerówki. Patrzałaś na mnie jak uczyłam się literek, uczyłam się liczyć i uczyłam się czytać. Widziałaś moją oporną naukę, ale wierzyłaś we mnie chociaż ja w siebie wątpiłam. Byłaś moją drugą matką tak jak innych uczniów. Ślubowaliśmy Ci wierną naukę, chociaż nie zawsze dotrzymywaliśmy słowa. Teraz, odchodzimy w świat po 10 latach spędzonych w twoich ścianach ucząc się, planując i dorastając do wieku prawie dorosłych. Dziękuje, że ukształtowałaś mnie taką jaką jestem. Z szarej myszki w dziewczynę która umie się wyrazić. Która umie pokazać, że jednak coś potrafi. Wiedziałaś, że geniuszem nie będę, lecz spełniam się w innych dziedzinach.

Cóż, coś się kończy, coś się zaczyna. Nadal się boje co będzie w nowej szkole, lecz już wybrałam profil i jest to Logistyka. Chciałabym fototechnikę, lecz nigdzie nie ma takiego kierunku.. Przynajmniej nie u mnie w okolicy. Stwierdziłam, że fotografią zajmę się hobbistycznie tak jak jeździectwem. Sama do końca nie wiem czy to jest dobry profil, ale na razie to powinno wystarczyć jako plan na siebie. Najwyżej zawodówka, a potem szkoła wieczorowa.
Sama nie wiem, czy się uda. Może tak, może nie. Zapewne lub może będę miała trochę szczęścia i wszystko pójdzie po mojej myśli. Trzymać kciuki. ;)

Na razie, siedzę w domu w ciepłych wełnianych skarpetkach które dostałam od Prababci. Choroba, dopadła mnie jak i moich towarzyszy klasy. Dla niektórych to może być jak zbawienie lub męka. Dla mnie jest znacznie to drugie. Łzawienie oczu, połykanie wielkich tabletek, przynajmniej ta wielka jest o smaku wanilii i mogę ją z smakiem przegryźć. Do poniedziałku urzęduje w 4 ścianach z kapiącym nosem. Kolejny tydzień będzie na bieganiu od nauczyciela do nauczyciela z słodkimi oczkami i pytaniem "Kiedy bym mogła napisać?" Najwyraźniej taki jest już mój los.

To był tekst który napisałam przed egzaminami. Troszkę się pozmieniało od tego czasu, kierunek i podejście.
Idę do znienawidzonej szkoły. Stwierdziłam, że nie jest aż tak tam źle jak mogłabym przypuszczać. Tylko jest taki malutki, taki tyci tyci problem. Praktycznie połowa mojej byłej klasy to właśnie ta szkoła, a najśmieszniejsze jest to, że idą na przedmiot o którym nie mają najmniejszego pojęcia.
Podobno ja jestem tępa i głupia. Właśnie to widzę.
Chciałabym jeszcze obwieścić, że zmieniłam logistykę na zawodówkę kucharza, z przymusu. Byłby ten wymarzony fotograf, ale brak praktyk. No trudno.
Mam plan który chce zrealizować po szkole, zapewne mi nie wyjdzie, ale lepiej mieć jakiś plan niż go nie mieć wcale.