Eleonora miała rację - nigdy nie wyglądała ładnie. Wyglądała jak dzieło sztuki, a sztuka nie może być po prostu ładna; sztuka ma wywoływać emocje. ~ Eleonora & Park

Ona jest fantastyczna, zajebista.. Nie.. Epicka! Dobra, nie ma takiego słowa, by ją opisać.
Kolejna książka która jest według mnie dobra i ląduje właśnie tu, na blogu. Przed chwilą skończyłam "Eleonora & Park". Książka jest mega i zasługuje na to by każdy ją przeczytał, bez wymówek! Przy kolejnej okazji łowów w księgarniach i empikach będę szukać kolejnej książki autorki Rainbow Rowell, tak samo jak C.J. Daugherty.

Eleonora… nie sposób jej nie zauważyć: rude włosy, dziwne ciuchy. Czyta mu przez ramię. Uważa Romea i Julię za bogate dzieciaki, które dostawały wszystko, co chciały. Najbardziej nie lubi weekendów, bo spędza je bez niego.

Park… Dobrze mu w czerni. Denerwuje się, gdy musi prowadzić samochód w obecności taty. Uwielbia imię Eleonory i nie skróciłby go ani o sylabę. Wie, która piosenka jej się spodoba, zanim ona zacznie jej słuchać. Śmieje się z jej dowcipów, zanim ona dotrze do puenty.

Oto tocząca się w ciągu jednego roku szkolnego opowieść o dwojgu szesnastolatkach urodzonych pod nieszczęśliwą gwiazdą – dość mądrych, by zdawać sobie sprawę, że pierwszej miłości prawie nigdy nie udaje się przetrwać, ale na tyle odważnych i zdesperowanych, by dać jej szansę.

http://lubimyczytac.pl/ksiazka/242357/eleonora-i-park/wszyscy/2

‘To była najmilsza rzecz jaką mogła sobie wyobrazić. 

To sprawiło, że chciała urodzić jego dzieci i oddać mu obie swoje nerki.’

Sama nie wiem co powiedzieć o samej książce. Pierwszy raz słów mi brak. Chciałabym wyjawić wszystkie szczegóły, a nie mogę. Mogę was tylko nasycić cytatami z niej. 
Mogę tylko powiedzieć, że sama książka mnie wciągnęła, że gdybym miała czas to pochłonęła bym ją w jedną noc, ale takowego czasu nie miałam (Dzień dobry szkoło). 

‘-Naprawdę w to wierzysz?- zapytała
-Co?
- Że... będziemy mieć inne szanse? Że w ogóle będziemy mieć jakąś szanse?
- Tak. Nie ważne, co się wydarzy - powiedziała mocno.- Nie wracam do domu.
- Wiem.
Była cicho.
- Nie ważne co się wydarzy - powiedział Park.- Kocham Cię.
Zarzuciła ramiona dookoła jego talii, a on ją przytulił.
- Po prostu nie mogę uwierzyć, że życie dało nam siebie nawzajem- powiedział - i następnie odebrało.
- Ja mogę.- powiedziała- Życie to drań.
Trzymał ją ciaśniej i przycisnął twarz do jej szyi.
- Ale to zależy od nas...- powiedział miękko.- Od nas zależy, czy tego nie stracimy.’

Rzadko płacze na książkach. Ta jest jedną z nich które są tego warte. Długie godziny spędzone nad tym co się dalej stanie. To niedowierzanie gdy nie jest tak jak po twojej myśli, a potem uśmiech który świeci pod morzem łez. Jest tylko jedno słowo opisujące tę książkę, czyli "wow". 

‘Uczucie, gdy po raz pierwszy chwycił jej dłoń, było tak cudowne, że przeważyło wszystkie złe rzeczy. Było mocniejsze niż jakikolwiek ból, którego doświadczyła.’

Sama nie wiem co mnie podkusiło, by kupić tą książkę. Recenzje ? Okładka ? Nie.. Właściwie to też, ale najbardziej to co kryje w środku. Ta ciekawość czym wszyscy się tak podniecają na wieść o tej książce. Teraz już wiem i rozumiem. Ta książka przejdzie do najlepszych. 

Wszystkie obrazki są z Google Grafika